تاریخ نقاشی در ایران | History of painting in Iran

در غارهای لرستان تصاویر نقاشی شده‌ای از حیوان و انسان به دست آمده که متعلق به بیش از ۱۲هزار سال پیش است. علاوه بر آن، نقاشی‌های کشف شده بر روی ظروف سفالی در تپه سیلک و شوش نیز ثابت می‌کند، هنرمندان ایرانی در این مناطق با هنر نقاشی آشنا بوده اند.

در تصویر روی سفالینه ها از شکل حیوانات و طبیعت ساده و هندسی استفاده شده است. با توجه به این که خط از نقاشی به وجود آمده است، به نظر می‌رسد این نقاشی‌ها مایه‌ای از خط نیز داشته‌اند.

همچنین نقاشی‌های معدودی متعلق به دوره اشکانیان در کوه خواجه سیستان و دورا اروپوس در بین‌النهرین کشف شده است که می‌توان در آنها سنت‌های دینی نقاشی پس از اسلام را به خوبی مشاهده کرد. گاهی سبک به‌کار رفته در آنها یادآور مینیاتورهای ایرانی است. در عصر ساسانی، مانی پیامبر نقاش ایرانی، آثار ارزشمندی در کتاب ارژنگ به یادگار گذاشت. مانی، که حدودا در قرن 3 زندگی می‌کرد، یک نقاش ماهر و متخصص بود. تصور می‌شده که نقاشی‌های وی بخشی از معجزات زندگی او محسوب می‌شوند.

از آغاز اسلام تا دوره سلجوقی حاکمان اموی و عباسی اجازه ی رشد  به هنر نقاشی نمیدادند و نقاشی را در انحصار خود در آورده بودند. و فقط از نگارگری گاهی در کتاب آرایی استفاده میشد. هنر کتاب‌آرایی در زمان سلجوقیان، مغول و تیموریان پیشرفت زیادی کرد. از حدود قرن دهم هجری نقاشی به صورت مستقل مطرح شد.

اولین نقاشی های دوران اسلامی با مکتب بغداد یا عباسی شروع شد.از ویژگی های این مکتب کشیدن نقاشی حیوانات و شرح همراه با تصویر است. هنر مندان این دوره تلاش کردند که پس از رکود هنر در سال های گذشته در نقاشی آیین تازه ای به وجود بیا ورند اما چندان موفق نبودند.در آثار آنها از رنگ های کمتر استفاده شد و شاخص ترین آثار این دوره کتاب مصور کلیله و دمنه است که این کتاب مکالمه هایی به زبان حیوانات است. در نقاشی های این عهد نشانه هایی از مکتب مانی دیده میشود.

نقاشی ایران تا کنون مکاتب بسیاری  گذرانده است که به آنها خواهیم پرداخت.

مقاله را به اشتراک بگذارید | Share the post

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on telegram